அசோகமித்திரன்- அன்றாட வாழ்வின் மென்நையாண்டித்துவம்

இலக்கியம்

விருட்சன்

Forgetfulness of suffering and love
Though paid by life
What more could be  desired?
             Anna Akhmatova

அசோகமித்திரனைத் தொடர்ச்சியாக வாசித்துவரும் வாசகர்களால் அவருடைய எழுத்தின் அடிசரடில் ஓடும் பகடியைக் கண்டுகொள்ள முடியும். இது அவருடைய சுபாவத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கக்கூடும் என்றே கருதுகிறேன். (நான் அவரை ஒருமுறை கூட சந்தித்து பேசியது இல்லை) ஒருவேளை அவருடைய இத்தன்மையை அவருடன் நேரில் உரையாடியவர்கள் கண்டுகொண்டிருக்கலாம். பொதுவாக அவருடைய எழுத்துக்களில் இந்த நையாண்டித்தனம் அமைப்பின் மீதான வெறுப்பாகவோ அல்லது வெறுமனே அன்றாட வாழ்வின் அபத்தங்கள் மீதான எதிர்பார்ப்பாகவோ இல்லாமல் அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய வாழ்வை ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வதில் உள்ள சங்கடங்கள், பாசாங்குகள் போலித்தனங்களின் கேலியாக வெளிப்படுகிறது.

ஒற்றன் நாவலை அவருடைய அமெரிக்க பயணத்தின் அனுபவங்களைத் திரட்டி பயணக் கட்டுரையாக ஒரு பத்திரிகைக்கு எழுதிக்கொடுக்க அது சிறுகதை என்ற பெயரில் வெளியானதாக அவர் தன்னுடைய முன்னுரையில் சொல்ல துவங்கும்போதே நாம் மெலிதாக சிரித்துக்கொண்டே உள்ளே நுழைய வேண்டியிருக்கிறது. இம்மெல்லிய புன்னகையை அவர் தன் வாசகனுக்கு தன் எழுத்தின் வழியாக ஒவ்வொரு அத்தியாயங்களிலும் கொடுத்துக்கொண்டே பயணிக்கிறார். சில இடங்களில் தன்னைத்தானே கேலி செய்தும் தன்னை உருவாக்கிய அனுபவங்களை வேறொரு இடத்தில் அவர் பொருத்திக்கொள்ள போராடுவதை நையாண்டி செய்தபடியும் எழுதிக்கொண்டு செல்வதைப் பார்க்கும்பொழுது சார்லி சாப்ளின் செய்யும் சேட்டை காட்சிகளை வகுப்பில் மிக அமைதியான மாணவன் ஒருவன் தன்னுடைய வகுப்பு தோழர்களுக்கு செய்து காட்டி அவர்களைச் சிரிக்க விட்டு ஒதுங்கி நின்று வேடிக்கை பார்ப்பதுபோல் இருக்கிறது.

உண்மையில் அசோகமித்திரன் தாஸ்தோவ்ஸ்கியின் வேறொரு உருவம் வேறொரு வடிவம் ஆனால் அவர் ஆழ்மனதின் விசித்திரங்களை எந்த தத்துவ விசாரணைக்கும் உட்படுத்தாமல் அன்றாட வாழ்க்கையின் பாடுகளை வைத்தே தன் கதைகளை நகர்த்தி செல்லும் எதார்த்தம் தான் அவருடைய எழுத்தை மேலும் வசீகரமாக்குகிறது. இன்று அவரை வாசிக்கும் யாருக்கும் ஏன் அவர் எதையும் கேள்வி கேட்காமல் ஏற்றுக் கொள்பவராக, பழைய நம்பிக்கைகளில் ஊரியவராக அந்த நம்பிக்கைகளைக் கடைபிடிப்பவராக இருக்கிறார் என்று கேட்கத் தோன்றலாம். ஆனால் அதற்கு அசோகமித்திரன் “நான் இந்த நம்பிக்கையில் ஊரிய சாதாரண மனிதனின்; என் கதை மாந்தர்களும் அவ்வாறனவர்களே”என்பதையே தன்னுடைய படைப்பின் வழியாக பதிலாகத் தருகிறார். அவர் எதையும் உரக்கப் பேசுவது இல்லை; அவருடைய எழுத்துக்கள் அவருடைய கதைமாந்தர்கள் அசோகமித்திரனின் உடலைப் போலவே சன்னமான மொழியிலேயே பேசுகின்றனர்.  ஆனால் போகிறபோக்கில் நம்மை விக்கித்து நிற்கச் செய்துவிடுகிறார்கள். அந்த இடத்தைவிட்டுத் தாண்ட இயலாமல் நாம் நம்மை அறியாமல் யோசித்துக்கொண்டே அதே இடத்தில் வெகுநேரம் நின்றுவிடவும் கூடும். உண்மையில் அவருடைய கதைகளை மேம்போக்காக வாசிக்கும் யாருக்கும் இது பிடிபடாமல் போகலாம். ஒருவேளை அவரை மீண்டும் வாசிக்க என்ன இருக்கிறது என்று தோன்றவும் கூடும். ஆனால் நிதானமான வாசகன் ஒருவன் மறுவாசிப்பில் மெல்லிய புன்னகையுடன் திகைப்புடன் அவர் ஏற்படுத்தும் திறப்புகளை ஒவ்வொன்றாக கண்டடைகிறான். அவன் இதுவரை கடந்து வந்த மனிதர்களின் நிறைகளை குறைகளை அவர்களின் போதாமைகளை ஏற்றுக்கொண்டு வாழக்கூடிய மனிதனாக மாறி போகவும் வாய்ப்பிருக்கிறது. இதைத்தவிர சிட்டுக்குருவியின் சிறு பசியை விட சிறிதான இவ்வாழ்வில் வேறு என்ன இருக்கிறது என்பதே அவனுடைய பதிலாகவும் இருக்கும். குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டுமென்றால் அசோகமித்திரனின் ஒற்றன் மற்றும் இன்று என்ற இவ்விரண்டு நாவல்களும் ஒரு தனிநபராக அவர் அடைந்த அனுபவத்தை தொகுத்து வழங்கியதாக இருக்கின்றன. ஆனால் சக மனிதர்களுடன் நாம் கொண்டுள்ள உறவில் அன்றாட வாழ்வுடனான உரையாடல் தன்மையில் அது தனிநபர் அனுபவம் என்பதிலிருந்து ஒரு பொதுத் தன்மையை பெற்று அனைவருக்குமானதாக மாறிவிடுகிறது.

பொதுவாகவே அசோகமித்திரன் கையாலும் மொழியிலும் அம்மொழி நம்மை அகவயப்படுத்தும் தன்மையிலும் அதில் ஊடுபாவாக ஒரு மென்நையாண்டித்தனம்கலந்திருக்கவே செய்கிறது. இதை அவர் தன் உடலுக்கு ஏற்ற மிகச் சன்னமான மொழியில் கிண்டலும் கேலியுமாக நம்முள் கடத்தி விடுகிறார். ஒற்றன் நாவலில் விமான நிலையத்தில் காத்திருக்கும்போது தனது நையாண்டி தனத்தை அசோகமித்திரன் துவங்கி விடுகிறார். அது கே மார்ட் ஷீ பகுதியை அடையும்போது நம்மை வெடித்து சிரிக்க வைக்கிறது. ஒருவர் எடுத்த எடுப்பில் அவரை ஒரு உம்மனாமூஞ்சி என்று சொல்வதற்கு நிறையவே வாய்ப்பிருக்கிறது. ஆனால் உண்மையில் அவருடைய நாவல் வழியாக பயணிக்கும்போது அவர் அப்படியானவராக தோன்றவில்லை.

அவர் எழுத்தும் அப்படிப்பட்டதாக இல்லை. எடுத்துக்காட்டாக “இன்று” நாவலில் டெல்லியிலுள்ள தீனதயாள் உபாத்தியாயா மார்க்கை கண்டடைய சிரமப்பட அதைப் பற்றி இப்படி எழுதுகிறார், “மனிதர்கள் இவ்வளவு நீளமான பெயர்களை வைத்துக் கொள்ளக்கூடாது. அப்படி யாராவது வைத்திருந்தாலும் அவர்களுடைய பெயரை தெருக்களுக்கு வைக்கக்கூடாது” என்று. இந்த நையாண்டித்தனம் எந்த அளவிற்கு அசோகமித்திரனுடைய சமகால எழுத்தாளர்களின் எழுத்தில் இருந்தது என்று தெரியவில்லை. அதே நாவலில் டெல்லியின் கடுங்குளிரில் விடுதலை வீரர்கள் தங்கியிருக்கும் கட்டிடத்தை அடைந்தவுடன் அக்கட்டிடத்தை பற்றி எழுதும்போது இந்த கட்டிடமே இறுதி விடுதலைக்காக காத்திருந்ததுபோல் இருக்கிறது என்று அவர் சொல்லி முடித்தவுடன் சிடுமூஞ்சிக்காரர்களும் மெலிதாக புன்னகைக்காமல் அடுத்த இடத்திற்குச் செல்ல இயலாது. இன்றுநாவலில் அக்காலகட்ட அரசியல் நிலையை மட்டுமல்ல கொள்கையின் பெயரால் அடையாளம் இளந்தவர்களை, பத்திரிகையாளர்களின் போலித் தன்மையைக் கிண்டலடிக்கிறார்; நையாண்டி செய்கிறார். இம்மென்நையாண்டித்தனம் அசோகமித்திரனின் படைப்புகளில் மிக எளிதான ஒரு சிறப்புத் தன்மையாக வெளிப்படுகிறது.

அதுவே ஒரு வாசகனை அவனறியாமல் அவருடைய படைப்பின் விஸ்தீரணத்தை உள்வாங்கிக் கொள்வதற்கான ஒரு வழியாகவும் இருக்கிறது. இக்கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் குறிப்பிட்ட அன்னா அக்மதேவா கவிதையைப்போல் தான்  வாழ்க்கையும் இருக்கிறது. இதில் சக மனிதனை துவேஷிக்க, பழிவாங்க, வன்மம் கொள்ள என்ன இருக்கிறது என்பதே அசோகமித்திரனின் இந்த மென்நையாண்டித்தனத்தின் வழியாக நாம் கண்டடையும் உண்மையாகவும் இருக்கிறது.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *