எம்.வி.வியும் நானும்

அரசியல்

இராம. குருநாதன்

1994. ஒரு பகல்வேளையில் குடந்தை பஞ்சாமி அய்யர் உணவகத்தில் இருந்து எழுத்தாளர் விட்டல்ராவ்  உணவு உண்டுவிட்டு வெளியே வரும்போது என்னைப் பார்த்ததும், ”சென்னையிலிருந்து எப்போது வந்தீர்கள்” என்று என்னைக் கேட்டார். ”எனக்குச் சொந்த ஊர் இதுதானே” என்றேன். ”சரி இப்போ எங்க போறதா இருக்கீங்க” என்றேன். ”தோப்புத்தெருவுக்குப் போகணும். வழி தெரியலே” என்றார். ”நான் உடனே எம்.வி.வி சாரைப் பார்க்கப் போறிங்களா” என்றேன்.  சரியான கோடைக்காலம். அக்னி நட்சத்திர சமயம்.  வெய்யில் கொளுத்தியது. நானும் அவரும்  சைக்கிள் ரிக் ஷாவில்  ஏறி உட்கார்ந்தோம். பாதை மேடும் பள்ளமும் ஆக இருக்கவே  வண்டியைச்   சாமர்த்தியத்தோடு ஓட்டினான் வண்டிக்காரன். நாங்கள் பேசிக்கொண்டு வந்ததைக் கேட்டிருப்பான் போல! ’37 ஆம் எண் இதுதான், நீங்க வண்டியில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே நினைத்தேன். எம்.வி. வி சார் வீட்டுக்குத் தான் போறீங்க’ என்று சொன்ன அவனிடம் பேரம்  எதுவும் பேசாது கேட்ட பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு வீட்டுவாசல்  முன் இறங்கினோம். வாசலில் நின்றிருந்த வயதான பெண்மணியிடம் ”இது எம்.வி.வி சார் வீடுதானே” என்றோம், எம்.வி.விசாரோட துணைவியாராகத்தான் இருக்கும் என்ற ஊகத்தில், ”ஆமாம் அவர் உள்ளே இருக்கிறார் வாங்கோ”, என்ற அவரது அழைப்பின் பேரில் உள்ளே நுழைந்தோம். வாசலின் உட்புற வலப் பக்கத்தில் நெசவு  நெய்வதற்கான உபகரணங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. ”இவர்தான் கதை நெசவு செய்து ஓய்ந்திருக்கிறாரே. அதனால் இவைகளுக்கு வேலை இல்லை போலும்” என்றேன் விட்டலிடம். அவரும் சிரித்துக்கொண்டார். 

எம்.வி.வி! அவருக்கே உரிய ஆகிருதி. சாய்வு நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தார். வாயில் வெற்றிலைப் பாக்கு போட்டிருந்தபடியால் அதனைப் புழைக்கடைப்பக்கம் சென்று துப்பிவிட்டு  வந்தார். ஒரு டம்ளர் தண்ணீர் அருந்திவிட்டு எங்களோடு உரையாடத்தொடங்கினார். அவருடைய துணைவியார் மைசூர் பாக்கும், காப்பியும்  கொண்டுவந்து கொடுத்தார். இலக்கியச்சர்ச்சைகள் தொடர ஆரம்பித்தன. அதனைக் கண்ட அவருடைய துணைவியார், ‘இனி நேரம் போவதே தெரியாது’, என்று வேடிக்கையாகச்சொல்லிவிட்டு அடுக்களைப்பக்கம் சென்றுவிட்டார்.

நேரடியாக எனக்கு எம்.வி. வி  பழக்கமில்லை. ஆனாலும், சென்னையிலிருந்து அவருக்கு  முதன்முதலாக ஒரு மடல் எழுதியிருந்தேன்.  நான் எம்.வி.வியிடம் தாங்கள் சிவாஜி இதழில் கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறீர்கள். தொடக்க காலக் கவிஞர்கள் குறித்துச் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் சொர்ணம்பாள் அறக்கட்டளைச் சொற்பொழிவு நிகழ்த்த உள்ளேன்.  உங்கள் கவிதை, வல்லிக்கண்ணன், க.நா.சு, கு.ப.ரா, புதுமைப்பித்தன், ந.பிச்சமூர்த்தி முதலானோரின் கவிதைகள் பற்றிப் பேச இருக்கிறேன் என்று கடித த்தில் குறித்திருந்தேன். அவர் கைப்பட எழுதியிருந்த கவிதைகளை எனக்கு அனுப்பி வைத்தார். அதனைப் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன். இது 1992 இல் நிகழ்ந்தது. அதற்குப் பிறகு  அவரைக் கடைத்தெருவில் சந்தித்திருக்கிறேன். விட்டல் ராவோடு அவரை வீட்டில் சந்திப்பது இதுதான் முதல் தடவை.  அதற்கு முன்பே ஒரிரு முறை கடிதப்போக்குவரத்து மட்டும் இருந்ததுண்டு. (92-93)

என்னைப் பற்றிய முழுவிவரத்தையும் விட்டல் இருக்கும் போதுதான் கேட்டறிந்தார்.  குடந்தையில் நான் வசிக்கும் தெருப்பெயரைச்சொன்னதும்  உடனே அவர்,  ”அந்தத் தெருவில் வசிக்கும் சாமிநாதனைத் தெரியுமா” என்றார். அவர் என் சிற்றப்பா  என்று நான் சொன்னதும், ”அவ(ன்)ர் என் வகுப்புத் தோழ(ன்)ர்’ என்று சொல்லிக்கொண்டார். ”உன் சித்தப்பா, சிவகுருநாதன் செந்தமிழ் நூலகம் ஒன்றைச் சிறப்பாக நடத்துகிறார்” என்று கேள்விப்பட்டேன்.   அவனை நான் சாமு என்றுதான் அழைப்பேன்.  என்று சொல்லிக்கொண்டே, என்னால் நூலகத்திற்குப் போக இயலாத சூழ்நிலை.  ”அவர் இப்ப எப்படி இருக்கிறார்?  என்று கேட்டதோடு, அந்த  நூலகத்தில் இருந்து ஒரு புத்தகத்தைக் கூட வீட்டுக்குப் படிக்கக் கொடுக்கமாட்டா(ன்)ர்” என்று என் சிற்றப்பாவிடம் இருந்த பழைய கால நட்பைக் கதை போலச்சொன்னார். இதன் பின்னர் இலக்கிய விவாதம் தொடர்ந்தது. மாலை நான்கு மணி அளவில் அவரிடம் இருந்து விடைபெற்றோம். அவருடைய படைப்புகளைக் குறித்து விட்டல் அவரிடம் நீண்ட நேரம் பேசினார்.

1992  இல் ஜன ரஞ்சினி சபாவில்  அமரரான கரிச்சான் குஞ்சு நினைவாகப் படத்திறப்பு விழா  ஒன்று நிகழ்ந்தது. நண்பர் தேனுகாவும், ரவி. சுப்பிரமணியனும்  விழாவிற்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். கோமல் சுவாமிநாதன், அசோகமித்திரன் ஆகியோருடன் நானும் கலந்து கொண்டேன். அன்று மாலையில் எம்.வி.வியின் காதுகள் நாவல் வெளியீட்டுவிழா. அசரீரி வாக்காக அந்த நாவல் சாகித்திய அகாதெமி விருது பெறும் என்று மேடையில் பேசிவிட்டேன். அந்த ஆண்டே அது விருது பெற்றது. அதனைப் பின்னொரு சமயம் நேரில் எனது வாழ்த்துதலைத் தெரிவித்தேன். அந்த நூலை வல்லிக்கண்ணனிடம் 1994 வாக்கில் தந்திருந்தேன். வல்லிக்கண்ணன் அதனைப் படித்துவிட்டு எனக்கு அஞ்சல் அட்டை ஒன்றை அனுப்பிவைத்தார். அந்த நாவலைக் குறை சொல்லியிருந்தார். இன்னும் சொல்லப்போனால் நன்றாக இல்லை என்பது அவரது கணிப்பு. அந்த அஞ்சல் அட்டையை இன்னும் வைத்திருக்கிறேன். ( வீட்டில் தேடுவது கொஞ்சம் சிரமம்- ஏதாவது ஒரு நூலின் உள்ளே நுழைந்துகொண்டு இருக்கும் என்ற நம்பிக்கை)   விட்டல்ராவுடன்  எம்.வி.வியைச்சந்தித்த  அன்று, காதுகள் பற்றிய வல்லிக்கண்ணனின் கருத்தை   எம்.வி.வியிடம் நேரடியாகச் சொல்லவேண்டி வந்தது. நான் சொன்னதும், எம்.வி.வி, நாகரிகமாக. அது ‘வல்லிக்கண்ணனின் தனிப்பட்ட அபிப்ராயம்’ என்று மட்டும் சொல்லி நிறுத்திக்கொண்டார். ஆனால் வல்லிக்கண்ணன் எனக்கு எழுதிய மடலைக் காண்பித்திருந்தால் கண்டிப்பாகக் கோபப்பட்டிருப்பார் என்றே கருதுகிறேன்.   

இறுதிக்காலத்தில் கண்பார்வை சரியில்லாத காரணத்தால் எம்.வி.வியால் எழுதமுடியாமல் போனது. இருப்பினும் இலக்கியத் தாகம் அவரிடம் இறுதிவரை இருந்துகொண்டுதான் இருந்தது.

சாகித்திய அகாதெமிப் பொதுக்குழுவில் உறுப்பினரான நான் இருந்த போது, அதன் சார்பாக எம்.வி.வி பற்றிய ஒருநாள் கருத்தரங்கு 22.01.2011 அன்று குடந்தை ஜன ரஞ்சனி சபாவில் சிறப்பாக நடந்தேறியது. எம்.வி.வி படைப்புகள் குறித்துக் கவிஞர் சிற்பி, ரவி சுப்பிரமணியன், இரா. மோகன்,  திருமதி  நிர்மலா மோகன், திருப்பூர் கிருஷ்ணன், கெளதம நீலாம்பரன் முதலியோர் எம்.வி.வி  படைப்புகள் குறித்துப் பேசினார்கள். குடந்தையில் சாகித்திய அகாதெமி கருத்தரங்கு  முதன்முதலாக நடந்தேறியது மறக்கமுடியாத அனுபவம். 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *